Twintig jaar geleden liet Miranda Priestly met één opgetrokken wenkbrauw een hele kamer verstommen. Nu is The Devil Wears Prada 2 terug in de bioscoop, en het opvallendste is niet de rentree van Meryl Streep of Anne Hathaway. Het is hoe anders de wereld om hen heen is geworden. De film draaide 666,1 miljoen dollar wereldwijd bij elkaar, een van de grootste kaskrakers van dit jaar, en dat terwijl niemand echt zeker wist of een sequel na twee decennia nog zou landen.
Wat opvalt is dat de makers niet gewoon de oude formule kopieerden. Ze lieten Runway Magazine, en de vrouwen die er werken, meebewegen met een kantoorwereld die er inmiddels compleet anders uitziet.
Het verhaal begint niet toevallig bij een crisis in de journalistiek. Andy's hele redactie wordt tijdens een awardgala per sms weggestuurd, iets wat in de mediawereld van de afgelopen jaren helaas geen fictie meer is. Die opening zet meteen de toon: dit is geen film die alleen op de mode-industrie inzoomt, maar op werk in het algemeen, en op hoe onzeker dat de laatste jaren is geworden voor bijna iedereen.
Miranda Priestly is dit keer niet de schurk
In het origineel was Miranda de duivel uit de titel: ijskoud, onaantastbaar, altijd de baas over iedereen in de kamer. In deel twee ligt ze zelf onder vuur, omdat haar redactie een artikel publiceerde over een modemerk dat achteraf sweatshoparbeid bleek te gebruiken. Voor het eerst moet zij zich verantwoorden in plaats van andersom.
Dat is geen toevallige plotkeuze. Sinds 2006 is er in de mode-industrie, en in kantoren in het algemeen, veel veranderd rond machtsmisbruik en verantwoording. Een baas die simpelweg alles kan maken zonder gevolgen, voelt in 2026 minder herkenbaar dan twintig jaar geleden. De film erkent dat, en dat maakt Miranda interessanter dan een karikatuur van een tirannieke chef.
Andy heeft eindelijk de touwtjes in handen
Andy Sachs is niet langer de onzekere assistent die blij is met een baan. Ze is uitgegroeid tot een gerespecteerde journalist met eigen aanzien, en dat verandert de dynamiek volledig. Wanneer haar hele redactie per sms wordt ontslagen tijdens een awardgala, is zij degene die vervolgens de leiding neemt over hoe het verder moet, niet Miranda.
Die omkering is precies waarom de film ondanks de nostalgie toch fris aanvoelt. Waar het eerste deel ging over overleven in een wereld die je niet snapt, gaat dit deel over macht opnieuw verdelen tussen twee vrouwen die allebei ouder en wijzer zijn geworden. Het doet denken aan hoe Emily in Paris juist koos om te stoppen op het hoogtepunt in plaats van door te modderen: soms is het knapper om een personage echt te laten groeien dan om het decennia lang hetzelfde te houden.
De outfits doen weer waarvoor je gaat kijken
Costume designer Molly Rogers kreeg naar eigen zeggen geen moeite om ontwerpers aan boord te krijgen. Na de status die het eerste deel kreeg als een van de invloedrijkste modefilms ooit, wilden merken juist wél meedoen aan het vervolg. Het resultaat is te zien: Miranda's silhouetten zijn nog altijd scherp gesneden, maar wel eigentijdser, en de beroemde cerulean-trui uit het eerste deel krijgt een subtiele knipoog terug.
Wat vooral werkt, is dat de garderobe niet aanvoelt als kostuum uit een museum. Terwijl trends als het dure schort van driehonderd euro soms vooral nostalgie verkopen zonder inhoud, gebruikt deze film mode juist om te laten zien wie een personage inmiddels geworden is.
De recensies lopen uiteen, en dat is logisch
Niet iedereen is overtuigd. Sommige critici noemen de film een verzameling losse scènes die knipoogt naar het origineel zonder er echt iets nieuws aan toe te voegen. Anderen prijzen juist dat de sequel geen poging doet om de oude magie te kopiëren, maar het moment opzoekt waarin we nu zitten. Op het Nederlandse MovieMeter kreeg de film 3,5 sterren: goed, maar net niet zo sterk als het origineel.
Die verdeeldheid is bekend terrein. Ook bij de nieuwe Legally Blonde-serie waren kijkers het onlangs niet eens over de vraag of een geliefd personage twintig jaar later nog hetzelfde moet voelen. Vervolgen op iconische films staan tegenwoordig sowieso onder verscherpt toezicht: fans willen herkenning, maar prikken meteen door lege nostalgie heen.
Wat dit vervolg zegt over hoe we nu werken
Het slimste aan The Devil Wears Prada 2 is niet de terugkeer van bekende gezichten, maar de erkenning dat de kantoren waarin we werken sinds 2006 zijn opgeschoven. Ontslag via een appje tijdens een gala, een hoofdredacteur die verantwoording moet afleggen, een assistent die uitgroeit tot iemand met eigen invloed: het zijn allemaal signalen dat macht op de werkvloer niet meer vanzelfsprekend bij één persoon ligt.
Juist daarom blijft de film hangen, ook bij wie het script zelf wat rommelig vindt. Het gaat niet meer over overleven onder een onmogelijke baas, maar over wat er gebeurt als die baas ook maar gewoon een mens blijkt te zijn met eigen fouten. En dat is, twintig jaar na het origineel, misschien wel de meest volwassen wending die Runway Magazine ooit heeft gemaakt.
