Tova Sullivan werkt 's nachts als schoonmaker in een klein aquarium aan de kust van Washington. Ze is weduwe, haar enige kind verdween meer dan dertig jaar geleden en haar dagelijks leven bestaat voor een groot deel uit routine. Tot ze niet meer om Marcellus heen kan: de reuzenpacifische octopus die in het aquarium leeft en haar elke nacht nauwlettend volgt. Tegelijk arriveert Cameron, een jonge drifter die zijn biologische vader probeert te vinden en als medewerker in het aquarium terechtkomt.
Dat klinkt als drie losse verhaallijnen. Maar in Remarkably Bright Creatures, de nieuwe Netflix-film die op 8 mei verscheen, komen ze langzaam samen op een manier die je niet verwacht. Geen grote plot, geen spectaculaire wendingen, alleen mensen - en een octopus - die zoeken naar verbinding en antwoorden. En dat werkt.
Wat de film anders maakt dan andere feel-good producties
Feel-good films hebben een slechte reputatie. Ze zijn zoetsappig, voorspelbaar of zo plat sentimenteel dat het pijn doet. Remarkably Bright Creatures vermijdt dat soort valkuilen met opvallend veel zelfbeheersing. Regisseur Olivia Newman kiest consequent voor ingetogenheid: weinig muzikale aanwijzingen, weinig expliciet verdriet, geen makkelijke verzoeningen.
Dat de film toch onder je huid kruipt, heeft alles te maken met Sally Field. Ze speelt Tova zonder haar tot zielig te maken. Het verlies dat ze met zich meedraagt, is aanwezig zonder dat het de boventoon voert. Je ziet het aan de manier waarop ze praat, niet aan wat ze zegt. Field heeft al twee Oscars op de schoorsteenmantel staan, en dit bewijst nog maar eens waarom.
Marcellus: de octopus die het verhaal vertelt
De octopus Marcellus is in het boek de verteller, en de film behoudt dat trucje gedeeltelijk door hem een stem te geven: die van Alfred Molina. Molina levert een droog, licht sarcastisch commentaar dat de film net die extra laag geeft die hij nodig heeft. Marcellus observeert, oordeelt en analyseert. Hij weet meer dan alle menselijke personages bij elkaar, en hij is de enige die dat besef heeft.
Het is een risico, een pratende octopus die je serieus moet nemen. Maar het werkt, omdat de film hem nooit belachelijk maakt. Marcellus is geen grappig bijfiguur; hij is het morele centrum van het verhaal.
Lewis Pullman maakt van Cameron meer dan een plot-middel
Cameron had makkelijk een cliche kunnen zijn: de knappe jongeman met een onzeker verleden die als katalysator dient voor het eigenlijke verhaal van Tova. Lewis Pullman, eerder te zien in Top Gun: Maverick, geeft hem genoeg onregelmatigs mee om dat te voorkomen. Cameron is een beetje te eigenwijs, een beetje te ongeduldig, maar ook oprecht warm. Zijn zoektocht naar zijn vader voelt niet geforceerd, ook niet als de film die zoektocht verbindt aan het verloren kind van Tova.
Het is die verbinding, voorzichtig opgebouwd over de hele film, die Remarkably Bright Creatures uiteindelijk zo bevredigend maakt. Niet als verrassing, maar als logische uitkomst van alles wat je al zag aankomen en toch niet verwachtte.
De cijfers zeggen genoeg
Drie dagen na de release stond de film in vijf landen op een bij Netflix. Inmiddels is de kaap van een miljard gekeken minuten gepasseerd. 83 procent van de filmcritici op Rotten Tomatoes is positief; bij het publiek is dat 92 procent. Dat gat tussen pers en publiek is zeldzaam klein voor een drama zonder actiescenes of grote namen in een franchise-rol.
Het boek van Shelby Van Pelt was al een hit. Het verscheen in 2022 en maakte furore via BookTok, de hoek van TikTok waar lezers elkaar aanraden wat ze moeten lezen. De film sluit aan bij een publiek dat het boek al kende en trekt tegelijk nieuw publiek dat van Shelby Van Pelt nog nooit had gehoord.
Als je recent Ladies First op Netflix bekeek en daarin een andere toon miste, is Remarkably Bright Creatures precies het tegenovergestelde: rustiger, persoonlijker, zonder satire.
Is het iets voor jou?
Als je houdt van grote actie, hoge spanning of snelle plot-onthullingen, is dit waarschijnlijk niet je favoriete film van het jaar. Remarkably Bright Creatures neemt de tijd. De film vertrouwt erop dat je geduld hebt voor mensen die langzaam nader tot elkaar komen, voor een verhaal dat zich ontvouwt zonder geweld of urgentie.
Als je daarentegen houdt van films waarbij je aan het einde voelt dat er iets veranderd is, iets heel kleins maar onmiskenbaars, dan is dit precies goed. Net zoals Margo's Got Money Troubles laat zien dat seriemakers steeds vaker kiezen voor vrouwelijke hoofdpersonen met echte ingewikkeldheid, bewijst Remarkably Bright Creatures dat filmmakers hetzelfde doen.
De film staat nu op Netflix. Je hebt er twee uur voor nodig en waarschijnlijk een tissue.
Wat het succes van deze film zegt over ons
Het is niet toevallig dat een film over een weduwe, haar verlies en een octopus zoveel mensen trekt. Er zit een verlangen achter naar verhalen die niet schreeuwen. Naar personages die iets met zich meedragen zonder dat de film hen daarvoor straft of beloont met een grote catharsis. Naar het soort verbinding dat in het echt ook zo werkt: langzaam, onverwacht, pas achteraf duidelijk.
Vorig jaar domineerden franchise-films en thrillers de streamingcijfers. Remarkably Bright Creatures past niet in die categorie en staat toch bovenaan. Dat zegt iets. Misschien zijn we gewoon moe van herrie.