Body

Insulineresistentie bij vrouwen groeit stiller dan je denkt

· 6 min leestijd

Misschien ken je het gevoel: na de lunch wil je het liefst een dutje doen, of je hebt halverwege de middag een onweerstaanbare behoefte aan iets zoets. Je schrijft het toe aan slechte slaap, stress of een te zwaar diner. Maar voor een groot deel van de vrouwen zit er iets structueleers achter: insulineresistentie.

Wetenschappers schatten dat zo’n 30 tot 40 procent van de volwassen bevolking insulineresistent is zonder het te weten. Bij vrouwen spelen hormonen daarin een extra rol, waardoor de klachten vaak anders eruitzien dan bij mannen, en vaker worden afgedaan als stress of een slechte levensstijl.

Wat er precies misgaat met insuline

Insuline is het hormoon dat je alvleesklier aanmaakt telkens als er glucose in je bloed komt, na vrijwel elke maaltijd. Het opent als het ware de poorten van je cellen zodat die glucose als brandstof kunnen gebruiken. Bij insulineresistentie werkt dat slot niet meer goed. Je cellen reageren trager op het signaal.

Het gevolg: je alvleesklier maakt meer insuline aan om alsnog die poorten te openen. Zolang dat lukt, blijft je bloedsuiker normaal. Je voelt je niet direct ziek, en een standaard bloedtest laat niets bijzonders zien. Maar ondertussen loopt de druk op de alvleesklier steeds verder op. Jaren soms, voordat het zichtbaar wordt in een laboratoriumuitslag.

De signalen die je waarschijnlijk herkent maar anders noemt

De vroege signalen van insulineresistentie zijn vaag genoeg om aan van alles te wijten:

  • Vermoeidheid na maaltijden, vooral koolhydraatrijke
  • Sterke behoefte aan zoet of zetmeel tussen de maaltijden
  • Moeite met afvallen terwijl je niet overduidelijk verkeerd eet
  • Hardnekkig buikvet, ook als je elders slank bent
  • Hersenmist rond de middag
  • Stemmingswisselingen die samenvallen met maaltijden

Een minder bekend teken is acanthosis nigricans: donkere, fluweelachtige vlekken in de nek, oksels of liezen. Ze ontstaan doordat hoge insulinewaarden de huidcelgroei stimuleren. Zie je die, dan is een gesprek met je huisarts zeker het waard.

Nieuw onderzoek van het CBS laat zien dat vrouwen vaker dan mannen klachten zoals vermoeidheid en gewichtstoename rapporteren zonder dat er een directe diagnose aan wordt gekoppeld. Insulineresistentie wordt daarin zelden als oorzaak benoemd, terwijl het vaak wel meespeelt.

Waarom vrouwen dit anders ervaren

Bij vrouwen speelt insulineresistentie sterk samen met hormonen. Oestrogeen verhoogt in principe de insulinegevoeligheid; progesteron en testosteron verlagen die juist. Dat verklaart waarom klachten vaak verergeren in de tweede helft van de menstruatiecyclus, vlak voor je menstruatie, of in de perimenopauze.

Stress maakt het extra ingewikkeld. Cortisol laat de bloedsuiker stijgen, wat de alvleesklier aanspoort meer insuline te produceren. Chronische stress bij vrouwen versnelt dit proces. Wil je weten hoe je darmen meespelen in je hormoonbalans? Dit artikel over het estroboloom legt uit waarom je darmmicrobioom mede bepaalt hoeveel oestrogeen er in je bloed circuleert, en hoe dat samenhangt met insuline.

De relatie met PCOS

Heb je PCOS? Dan is insulineresistentie vaak onderdeel van het plaatje. Onderzoek laat zien dat 50 tot 70 procent van de vrouwen met PCOS insulineresistent is, ook als hun gewicht normaal is. De verhoogde insuline stimuleert de eierstokken om meer androgenen aan te maken, wat de PCOS-klachten (acne, overbeharing, onregelmatige cyclus) verder versterkt.

Dat is ook waarom metformine, een middel dat de insulinegevoeligheid verbetert, bij PCOS soms wordt voorgeschreven, ook als er nog geen diabetes in het spel is. De connectie tussen insuline en eierstokken is sterker dan veel vrouwen weten.

Wat je kunt doen zonder te wachten op een diagnose

Je huisarts test standaard je nuchter bloedsuiker en soms je HbA1c, maar die waarden zijn laat in het proces pas afwijkend. Een nuchtere insulinespiegel gecombineerd met een glucosetolerantietest geeft eerder inzicht. Je kunt er gericht naar vragen.

Leefstijl heeft een bewezen grote impact:

  1. Bewegen na maaltijden - tien minuten wandelen na het eten verlaagt de glucosepiek aanzienlijk
  2. Volgorde van eten - groente en eiwit voor de koolhydraten eten dempt de bloedsuikerstijging
  3. Slaap - één nacht slecht slapen verlaagt al meetbaar je insulinegevoeligheid
  4. Krachtsport - spiermassa is het grootste glucosereservoir in je lichaam; meer spieren zorgen voor betere opname van glucose uit je bloed

Overigens gebruiken steeds meer gezonde vrouwen een glucosemeter om hun eigen reacties op voeding te meten. In dit artikel over de glucosesensortrend lees je waarom dat een stuk inzichtelijker werkt dan alleen afgaan op hoe je je voelt.

Dit is het moment om het serieus te nemen

De meeste mensen denken bij insulineresistentie meteen aan type 2 diabetes, maar dat is het eindpunt van een traject dat jaren duurt. In de fase ervoor is de conditie volledig omkeerbaar. Spiermassa opbouwen, slaap verbeteren, minder piekbelasting van suiker: het werkt aantoonbaar, en het werkt snel.

Als je de schildklier eerder verdacht als oorzaak van je vermoeidheid en stemmingswisselingen maar dat niets opleverde, is insulineresistentie een logische volgende stap om te checken. Hoe schildklierproblemen bij vrouwen eruitzien lees je in dit artikel, handig om het verschil te kennen.

Stel jezelf één vraag: ben je na het eten vaker moe dan ervoor? Dan is dat een reden om er bij je huisarts naar te vragen, niet over een jaar, maar bij het eerstvolgende contact.

P
Geschreven door Priya Sharma Food & health schrijver

Priya schrijft over food en gezondheid vanuit haar multiculturele achtergrond, waarbij de Indiase keuken van haar ouders en de Nederlandse nuchterheid van haar opvoeding in Den Haag samenkomen op het bord. Haar artikelen zitten vol met onverwachte combinaties die op papier niet zouden moeten werken maar in je mond een feestje zijn. Ze vindt dat eten niet alleen gezond maar ook lekker moet zijn, en weigert te schrijven over gerechten die ze zelf niet met plezier zou opeten. Haar keukenkastje bevat kruiden waarvan de meeste Nederlanders het bestaan niet kennen, en ze legt geduldig uit wat je ermee doet. Op haar vrije dagen experimenteert ze met fusionrecepten die haar oma zouden doen fronsen maar haar lezers doen watertanden.