Drie jaar lang was Mavis Beaumont de vriendin die je nooit had, maar altijd had willen hebben. Nu is Survival of the Thickest voorbij. Het derde en laatste seizoen staat sinds 2 juli op Netflix, en in plaats van de gebruikelijke teleurstelling die bij een slotseizoen hoort, hoor je vooral opluchting. Deze serie stopt precies op het moment dat ze nog iets te vertellen had.
Wie Mavis is en waarom je haar bent gaan missen
Michelle Buteau bedacht de serie zelf, samen met Danielle Sanchez-Witzel, en speelt Mavis Beaumont: een stylist die na een scheiding haar leven in New York opnieuw opbouwt en uiteindelijk haar eigen kledinglijn lanceert. Geen slachtofferverhaal, geen inhaalslag om af te vallen. Mavis is groot, zelfverzekerd en genoeg. Dat uitgangspunt maakte de serie meteen anders dan de meeste comedy's over vrouwen van in de dertig.
De cast groeide elk seizoen mee met gasten die precies bij die toon pasten: Wanda Sykes, Ashley Graham, Ronny Chieng, Ice-T en drag-icoon Peppermint doken in dit laatste seizoen op, allemaal in rollen die de losse, feestelijke energie van de serie overeind hielden. Dat is meteen ook waarom een serie over een stylist in New York nooit alleen over mode ging. Vriendschap en zelfacceptatie stonden altijd voorop, mode was decor.
In dit laatste seizoen staat Mavis op het punt om te trouwen met Luca, gespeeld door Marouane Zotti, en samen dromen ze van een gezin. Haar beste vriend Khalil, de vaste derde hoek van de vriendschap, blijft de nuchtere stem naast al die romantiek. Wie de serie nooit heeft gezien: je hoeft geen twee seizoenen in te halen om dit slot te kunnen volgen, maar je mist wel waarom zoveel kijkers Mavis als een goede vriendin zijn gaan beschouwen.
Een miskraam die tv bijna nooit zo eerlijk laat zien
Waar het seizoen echt om gaat, wordt pas in aflevering vijf duidelijk. Mavis en Luca proberen zwanger te worden en verliezen die zwangerschap. Geen tijdlijnsprong, geen scène die het verdriet even snel afhandelt voor de volgende grap. De serie neemt de tijd voor het herstel dat daarna komt: de stiltes, de vragen die niemand goed weet te stellen, de momenten waarop rouw en gewone woede door elkaar lopen.
The Hollywood Reporter noemt Buteaus vertolking van dat verdriet haar sterkste werk tot nu toe, precies omdat ze het nooit overdreven laat aanvoelen. Weinig comedyseries wagen zich aan een miskraam zonder er een dramatische plotwending van te maken. Hier is het gewoon wat er gebeurt, met alle ongemak dat daarbij hoort.
Lichaamspositiviteit zonder dat het een preek wordt
Vanaf het eerste seizoen ging Survival of the Thickest over plezier in een groot lichaam, zonder dat een personage ooit hoeft uit te leggen waarom dat oké is. Die insteek verdwijnt in het slotseizoen niet, ook niet nu Mavis in de mode-industrie doorbreekt: een wereld die dun als norm behandelt. De serie kiest ervoor dat te laten zien zonder er een preek van te maken, gewoon door Mavis haar plek te laten innemen.
Dat sluit aan bij iets dat je op steeds meer plekken terugziet: vrouwen die klaar zijn met zichzelf voortdurend bij te schaven. Wil je weten waar die beweging vandaan komt? Lees ook ons artikel over vrouwen die klaar zijn met optimaliseren. Deze serie voelt als de fictie-versie van diezelfde vermoeidheid met zelfverbetering als doel op zich.
Waarom niet iedereen evenveel van dit seizoen houdt
De reacties zijn niet unaniem lovend. Sommige recensenten geven het seizoen een lagere score dan de eerste twee, met als belangrijkste kritiek dat Mavis nu een stabiele relatie en een groeiende carrière heeft, waardoor een deel van de chaos die de serie aanvankelijk grappig maakte, wegvalt. Andere critici vinden juist dat die rust bij een laatste seizoen hoort: een personage mag groeien voordat het verhaal stopt.
Het is een discussie die je bij meer slotseizoenen ziet terugkomen. Ook bij Euphoria's laatste, onaffe seizoen waren kijkers het niet eens over wat een goed einde eigenlijk is: recht doen aan waar een personage begon, of aan waar het uiteindelijk is uitgekomen. Bij Survival of the Thickest komt daar nog iets bij: een serie die drie jaar lang grappen maakte over dating-apps en huurcontracten in New York, eindigt nu met een van de zwaarste onderwerpen die er zijn. Dat die overgang bij sommige kijkers wringt, is niet gek. Het went alleen snel, juist omdat de humor tussen de zware momenten door blijft bestaan in plaats van te verdwijnen.
Wat je aan dit afscheid overhoudt
Survival of the Thickest hoefde niet nog een seizoen om relevant te blijven, en dat is precies waarom het einde werkt. De serie kiest voor een afronding in plaats van een cliffhanger, met een hoofdpersonage dat niet perfect is uitgekomen maar wel ergens is aangekomen. Als je op zoek bent naar iets dat net zo veel om je hart laat kloppen zonder in clichés te vervallen, dan past Remarkably Bright Creatures daar goed bij.
Je hoeft geen fan van fashion of van New York te zijn om hier iets aan te hebben. Het is een serie over jezelf serieus nemen zonder jezelf constant te willen veranderen, en dat is precies waarom je haar nu nog moet inhalen voordat iedereen erover praat.