Op 1 oktober zette Netflix in één klap alle zeven afleveringen van East of Eden online, de langverwachte verfilming van John Steinbecks klassieker uit 1952. Inmiddels is de serie bijna een maand oud, maar de discussie erover is geen moment gestopt. Niet om het verhaal. Niet om de kostuums. Maar om één ding: hoe Florence Pugh haar intieme scènes speelt. Op TikTok en X worden dezelfde dertig seconden al weken rondgepompt, telkens met een ander onderschrift over wat die blik nou precies betekent.
Wie is Cathy Ames en waarom is ze zo lastig te spelen
Pugh speelt Cathy Ames, de vrouw die in Steinbecks roman zonder blikken of blozen haar eigen man neerschiet en haar twee zoontjes achterlaat om een bordeel te runnen. Showrunner Zoe Kazan, die de serie ook schreef, wilde van Cathy geen simpele schurk maken. In interviews zegt ze dat ze juist op zoek was naar een vrouw die zichzelf nooit verontschuldigt, ook niet tegenover de camera.
Dat idee werkt op papier. Op het scherm zorgt het ervoor dat Pugh in scène na scène een gezicht laat zien dat weinig verraadt, precies op de momenten waarop je als kijker emotie verwacht. Regisseur Garth Davis (bekend van Lion) filmde de eerste vier afleveringen, de Franse regisseur Laure de Clermont-Tonnerre de laatste drie. Beiden kozen voor lange, statische shots op Pugh's gezicht in plaats van snelle montage, waardoor je nergens kunt wegkijken.
De scène die het internet in twee kampen splitst
Vooral de intieme scènes tussen Cathy en Adam Trask (gespeeld door Christopher Abbott) leveren felle reacties op. Op X noemen sommige kijkers Pugh's spel een masterclass, anderen vinden haar juist koud en afstandelijk, alsof ze niet echt aanwezig is in het moment. Op Bored Panda werden losse fragmenten duizenden keren gedeeld, en onder elk fragment ontstaat dezelfde discussie: speelt ze het personage, of speelt ze eigenlijk niks?
Die vraag leeft precies omdat Kazan dat zo bedoeld heeft. Cathy Ames geeft zich in het boek nooit volledig, aan niemand. Een actrice die dat te invoelend speelt, zou het personage eigenlijk verraden. Toch is dat voor een deel van het publiek een lastige kijkervaring, zeker in scènes die normaal om intimiteit draaien. Critici van The Hollywood Reporter en IndieWire noemen Pugh desondanks het kloppende hart van de serie, en de algemene ontvangst is positief, ook al verschilt het publiek daarin van de recensenten. Die kloof tussen professionele recensies en de reacties van gewone kijkers zie je steeds vaker bij series met een hoofdpersoon die niet om sympathie vraagt: critici waarderen het risico, een deel van het publiek wil liever gewoon iemand om voor te juichen.
Waarom een boek uit 1952 nu weer raakt
Steinbeck schreef East of Eden als zijn eigen versie van het verhaal van Kaïn en Abel, verplaatst naar een boerenfamilie in Californië. Het boek draait om de vraag of je kunt ontsnappen aan wie je bent, of dat je afkomst je lot bepaalt. Precies dat thema verklaart waarom de serie nu aanslaat. In een tijd waarin online eindeloos wordt gepraat over trauma-patronen doorbreken en generational healing, voelt een verhaal over een vrouw die haar eigen aard niet kan of wil veranderen bijna confronterend actueel.
Steinbeck noemde dit zelf zijn belangrijkste boek. Dat zijn hoofdpersoon een vrouw is die zich niet aan verwachtingen conformeert, maakt de stof opvallend geschikt voor 2026, een jaar waarin series met complexe, niet per se sympathieke vrouwen goed scoren bij het publiek.
Dit is niet de eerste keer dat Pugh dit doet
Wie Pugh langer volgt, kent dit patroon. Ze kreeg eerder al kritiek en lof tegelijk voor rollen waarin ze weigerde haar personage sympathiek te maken, puur om het publiek tevreden te houden. Dat ze inmiddels ook uitvoerend producent is op East of Eden, zegt iets over hoeveel controle ze zelf wilde houden over hoe Cathy wordt neergezet. Niet elke actrice kiest voor dat soort ongemak. Anne Hathaway, die onlangs terugkeert naar Genovia, speelt juist bewust de andere kant van het spectrum: warme, geruststellende personages waar het publiek om vraagt. Die vergelijking laat zien hoe breed het aanbod aan vrouwenrollen inmiddels is, van comfort-content tot ongemakkelijke anti-heldinnen, en er is blijkbaar voor beide een groot publiek.
Dit is wat je moet weten voordat je zelf een mening vormt
Kijk, voordat je meedoet aan de discussie online, eerst de hele aflevering, niet alleen het fragment dat rondgaat. Veel van de felste reacties gaan over een scène van dertig seconden, losgeknipt uit een aflevering van bijna een uur. In context landt Pugh's spel heel anders dan in een los fragment op social media, waar nuance nooit meespeelt.
Heb je Netflix net opengeklapt voor een avond bingewatchen en zoek je na East of Eden iets lichtvoetigers, dan is dit misschien het moment om te checken of The Love Hypothesis al op je lijst staat. Of lees de comeback van Céline Dion na, een heel ander verhaal over een vrouw die juist helemaal niet afstandelijk wil zijn. East of Eden blijft voorlopig het gesprek van de maand, precies omdat niemand het er helemaal over eens is wat ze nou eigenlijk net zag.