Charlize Theron stond deze maand in de Australische Blue Mountains, hangend aan een rotswand die ze grotendeels zelf heeft beklommen. Apex, sinds 24 april op Netflix te zien, laat zien wat er gebeurt als je een actrice niet vraagt om actie te spelen, maar om te overleven. Het resultaat is een thriller die op papier voorspelbaar oogt, en die op het scherm iets doet wat je niet verwacht.
De plot in een notendop
Sasha is een ervaren klimster die het verlies van haar partner probeert te verwerken. Ze trekt alleen het Australische binnenland in, op zoek naar de stilte die ze thuis niet vindt. Tot ze daar Ben tegenkomt, gespeeld door Taron Egerton, een jager die bij elke ontmoeting iets vriendelijker en daardoor iets griezeliger wordt. Wat begint als een toevallig gesprek aan een kampvuur, verandert in een spel waarin Sasha het wild wordt en de bergrug haar enige bondgenoot.
De film duurt iets minder dan twee uur en speelt zich grotendeels af in en om de Blue Mountains, een paar uur rijden ten westen van Sydney. Regisseur Baltasar Kormákur, eerder verantwoordelijk voor Everest en Beast, heeft daar de eucalyptusbossen gefilmd zoals fotografen Australië zelden vastleggen: niet het rode binnenland, maar de blauwgroene hellingen waar het licht door de bladeren breekt.
Charlize Theron speelt iets dat ze niet eerder speelde
In Mad Max Fury Road, Atomic Blonde en The Old Guard speelde Theron vrouwen die wisten wat ze deden. Sasha doet dat ook, maar verliest haar zelfvertrouwen op het moment dat het ertoe doet. Theron speelt iemand die door angst kleiner wordt, en die zich op de hellingen weer terug moet vechten. Voor wie haar al twintig jaar volgt, is dat geen klein detail.
Klimsters merken het meteen op. Kormákur huurde Beth Rodden in om Theron te leren klimmen, een van de bekendste rotsklimsters van de Verenigde Staten. Aan de manier waarop Theron haar greep zoekt en haar gewicht verlegt, zie je dat het echt is. Geen stuntdouble, geen handige montage. Theron is zevenenveertig en speelt iemand die nog eerder breekt door rouw dan door een val.
Waarom dit niet de zoveelste cat-and-mouse is
Apex is qua opzet een variant op films als You're Next of The Most Dangerous Game: jager versus vrouw. Wat het anders maakt, is dat de bedreiging er niet inzit dat Sasha onschuldig is. Ze is geoefend, sterk en koppig. Als ze fouten maakt, zijn het menselijke fouten, geen scriptfouten.
Egerton, die met deze rol zijn eerste echte schurk neerzet, doet dat met een glimlach die nog langer blijft hangen dan de slotscène. Geen enkel moment vraagt de film je om medelijden te hebben met Sasha. Wel om voor haar te juichen. Dat is een verschil dat veel survival-thrillers nog altijd niet aandurven.
Het Australische landschap is het derde personage
Cinematograaf Bergsteinn Bjorgulfsson laat het licht door de eucalyptusbladeren breken alsof er constant een dunne mist tussen Sasha en haar achtervolger hangt. Op een groot scherm voel je de vochtigheid bijna aan je gezicht. Op je laptop blijft er genoeg over om de spanning vast te houden.
De keuze om in de Blue Mountains te filmen in plaats van in de outback is opvallend. De bossen zijn dichter, de geluiden vreemder en het terrein onvoorspelbaarder. Dat geeft Apex een visueel ritme dat veel survival-films missen, waar de leegte van de woestijn vaak alleen maar leegte oplevert.
Wat critici verdeeld houdt
De recensies vallen uiteen in twee kampen. Time Magazine noemde Theron "almost enough to make Apex worth watching", een compliment en een diagnose tegelijk. Variety prees de hoofdrollen maar vond het script soms te dun. Op Rotten Tomatoes staat Apex op zesenzestig procent, met grofweg evenveel critici die de film een sterk kijkavontuur noemen als die hem te recht-toe-recht-aan vinden.
De gemene deler in de kritiek: het einde durft niet wat de eerste tachtig minuten beloven. Wie naar Apex kijkt voor uitvoering en performance, vindt zijn geld terug. Wie hoopt op een verhaal dat je nog dagen achtervolgt, blijft op zijn honger.
Vergelijking met andere streamingreleases dit voorjaar
Apex past in een lente waarin streamingplatforms genadeloos de prestige-thrillers naast elkaar zetten. Op Netflix verscheen eerder al Beef seizoen 2, waarin Ali Wong en Steven Yeun een ander soort schade van mensen lieten zien: huiselijk, traag en bijna ondraaglijk.
Apple TV+ kwam met Margo's Got Money Troubles, een kleinere serie die het van scherpe dialogen moet hebben. Apex doet iets totaal anders. Geen woorden, geen gezellig drama, alleen lichaam tegen landschap. Wie de gelaagdheid van The Testaments volgt, zal Apex bijna lichamelijk simpel vinden. En precies dat is de kracht.
Waarom je hem dit weekend toch moet kijken
Apex is geen film die je als beste van het jaar onthoudt. Maar het is wel een film die laat zien dat een actrice van zevenenveertig nog altijd het soort fysieke werk aandurft waar Hollywood meestal twintig jaar jongere mensen op zet. Theron klom volgens Netflix de meeste sequenties zelf, met Beth Rodden als coach.
Voor een vrouwelijk publiek dat moe is van actiethrillers waarin de heldin reddingsbehoeftig blijft, is dat geen detail. Het is de hele reden om het ding aan te zetten. En als je 's avonds de gordijnen dichttrekt, je laptop op je schoot zet en de eerste tien minuten kijkt waarin Sasha alleen door het bos loopt, weet je het al: je gaat tot het einde.