Toen Beef in 2023 op Netflix verscheen, ging het verhaal over een verkeersruzie die uit de hand liep. Een Aziatisch-Amerikaanse aannemer en een welgestelde ondernemer kruisten elkaar op een parkeerterrein, en uit dat ene moment groeide tien afleveringen aan ontsporing. De serie won acht Emmy's, en Ali Wong en Steven Yeun werden ineens namen die je in elk gesprek over goede televisie tegenkwam.
Seizoen 2, sinds 16 april op Netflix, is iets anders. Geen oude cast, geen verkeersconflict, geen Los Angeles. Wat blijft is de formule: twee mensen die ruzie krijgen, en niemand die het meer kan stoppen.
Een nieuwe wereld, vier nieuwe gezichten
Het tweede seizoen speelt zich af in een chic country club ergens in Californië. Joshua Martín (Oscar Isaac) is general manager van die club. Hij is getrouwd met Lindsay Crane-Martín (Carey Mulligan), schrijfster, opgegroeid in dezelfde wereld waarin Joshua nu probeert door te dringen. Op de loonlijst staan Ashley (Cailee Spaeny) en Austin (Charles Melton), pas verloofd, allebei jong, allebei blut, allebei beleefd verbeten op weg naar boven.
Op een avond horen Ashley en Austin een vechtpartij tussen Joshua en Lindsay door de muur. Vanaf dat moment beginnen de gunsten, de chantage en de manipulatie. De show heet niet voor niets Beef.
Carey Mulligan is het wapen van dit seizoen
Mulligan speelt Lindsay als iemand die nooit een woord verspilt. Elk compliment dat ze geeft is bedoeld om iets pijnlijks aan te raken. Het is het soort rol waarvan je voelt dat ze er drie keer zo lang aan heeft gewerkt als nodig was. NPR noemt haar prestatie het hart van de show, en dat is moeilijk om mee oneens te zijn.
Oscar Isaac speelt tegenover haar een man die zichzelf nog net in de spiegel kan aankijken. Hun scenes samen liggen ergens tussen elegant en bezeerd in. Charles Melton (eerder ijzersterk in May December) en Cailee Spaeny (Civil War, Priscilla) bezetten de jongere kant van het verhaal. Hun energie is anders, hoopvoller, ongegeneerder, en daardoor des te kwetsbaarder als de Martins ze beginnen te gebruiken.
De anthologie-formule werkt verrassend goed
Toen Netflix Beef tot een anthologie omvormde, was de zorg dat de magie van seizoen 1 verloren zou gaan. Steven Yeun en Ali Wong komen niet terug, hoewel ze nog wel als executive producers verbonden zijn. Schepper Lee Sung Jin durfde echter de stoel van de show op te schuiven van vluchtmisdrijf naar een werkomgeving, en dat opent precies de deuren die seizoen 1 dichthield.
Want waar seizoen 1 ging over twee gelijken die hun woede uitleefden, gaat seizoen 2 over macht. Wie vraagt er gunsten van wie. Wie kan het zich veroorloven eerlijk te zijn. Wie wordt er ontslagen als het misgaat. Het maakt de serie minder explosief dan het origineel, maar wel iets pijnlijker.
Generatieconflict zonder de clichés
Het opvallendste aan dit seizoen is hoe Lee Sung Jin het verschil tussen een millennial-koppel en een Gen Z-koppel uitwerkt zonder in karikaturen te vervallen. Joshua en Lindsay zijn niet zomaar de bevoorrechte boze rijken; ze zijn ook moe, eenzaam, en bang dat ze hun beste jaren al achter zich hebben. Ashley en Austin zijn niet zomaar de pure idealisten; ze rekenen ook, ze willen ook iets, en ze zijn allebei meer berekenend dan ze zelf doorhebben.
In een gezamenlijk interview gaven de acteurs aan dat de spanning op de set bleef plakken, dat scenes niet zomaar afvielen tussen takes door. Dat is niet het soort opmerking dat je terloops doet over een serie die makkelijk werkte.
Hoe staat dit naast andere prestige-series van het moment
Beef seizoen 2 komt in een week waarin de Netflix-bibliotheek bomvol sterke titels zit. Ook Euphoria seizoen 3 is net terug, en de vergelijking is interessant: waar Sam Levinson alles groter en meer doet, gaat Lee Sung Jin de andere richting op. Stiller, gemener, beter geschreven. Wie van karakters houdt boven van spektakel, zit hier beter.
Voor wie zin heeft in iets met meer humor: Margo's Got Money Troubles op Apple TV+ doet iets vergelijkbaars met klasse en geld, maar in een lichtere toon. Als je merkt dat je na aflevering 1 van Beef behoefte hebt aan iets om weer adem te halen, is dat een goede tussenstop. En voor de echte donkere televisie-liefhebbers blijft The Testaments een aanrader.
Wat je moet weten voordat je begint
Acht afleveringen, allemaal in één keer beschikbaar. Tussen de 45 en 55 minuten per stuk. Geen serie die je tussendoor doet terwijl je je telefoon scrolt; daar is de schrijfstijl te dicht voor. Wikipedia houdt een goede achtergrond bij als je seizoen 1 niet meer scherp voor de geest hebt.
Seizoen 1 hoef je niet gezien te hebben om dit te begrijpen. De anthologie staat helemaal op zichzelf. Wel is het de moeite waard om Lee Sung Jins thematische lijn door te trekken: woede onder mensen die nooit hadden mogen denken dat ze stilletjes door het leven konden gaan.
Waarom dit seizoen blijft hangen
Het verschil tussen een goede en een fascinerende serie is vaak wat je 's avonds in bed nog overdenkt. Bij Beef seizoen 2 is dat niet de plot, maar één bepaalde regel die Lindsay tegen Ashley zegt in aflevering 4. Geen spoiler, maar het soort opmerking die je nog dagen later in een ander gesprek terughoort. Dat lukte de eerste Beef ook al, en het is geruststellend dat de show het zonder Steven Yeun en Ali Wong nog steeds kan.